Aklare : เอแคลร์ซีรีส์การเดินทางไปเรียนที่ญี่ปุ่น (III) - ญี่ปุ่นวันที่ 9-10 (โอฮานามิวันที่ 10)
posted on 23 Apr 2011 07:58 by isorami in Japan----- ต้องขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่านที่พักหลังๆ นี่ไม่ได้อัพเลยนะคะ เนื่องจากจขบ. เกิดอาการคนญี่ปุ่นเข้าสิงกะทันหัน แอบเกรงใจโฮสต์น่ะค่ะ เลยไม่อยากใช้คอมบ่อย ------
เป็นเอนทรีรวบวันอีกเอนทรีนึงนะคะเนื่องจากบางวันก็ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรให้น่าตื่นเต้นหรือแปลกใจ (ยกเว้นมีอาฟเตอร์ช็อกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แถมวันละหลายหนจนกลายเป็นส่วนนึงของชีวิตประจำวันไปแล้ว)
วันเสาร์ที่ 9 พยากรณ์อากาศว่าฝนตก เลยไม่ได้วางแผนว่าจะไปไหน แล้วมันก็ตกจริงๆ ได้แต่นั่งอยู่บ้านทบทวนภาษาญี่ปุ่นไปพลางๆ (และสัปหงกเป็นส่วนใหญ่) ช่วงบ่ายแก่ๆ นึกอยากกินข้าวปั้นขึ้นมายังไงไม่รู้เลยออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามทางรถไฟแถวบ้าน ได้ข้าวปั้นไส้ปลาแซลมอนมายองเนสมาหนึ่งก้อน 105 เยน (ราคาแพงกว่าโออิชิหน่อย แต่เกรดดีกว่าเยอะเลย) ตอนกลางคืนนั่งอ่านหนังสือ (พยายามอีกรอบ) อยู่ในห้อง มาม่าซังมาบอกว่าทานิเซนเซโทรมาเรื่องไปโอฮานามิ บอกว่าสถานีปลายทางให้เปลี่ยนจากสถานีซัตเตะเป็นมินามิคุริฮาชิแทน และให้ขึ้นรถไฟจากสถานีข้างบ้านเวลา 8.09 น. ตอนแรกไอ้เราก็งงว่าทำไมเร็วจัง (เวลานัดเดิมที่สถานีซัตเตะคือ 10.30 น.) แต่ก็เลยคิด(เอาเองอีกแล้ว)ว่าสงสัยกำหนดการคงมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยไม่ได้ว่าอะไรอีก -w-
วันอาทิตย์ที่ 10 ตั้งนาฬิกาปลุกไว้หกโมงเช้าแต่มันดันตื่นเองซะตีห้าก่อนนาฬิกาปลุกอีกแล้ว (อะไรวะ) ก็เลยนอนอู้ต่ออีกหน่อย ไม่ทันไรก็มีอาฟเตอร์ช็อกมาคอยปลุกให้ตื่นอีก เลยไม่นอนไม่เนินมันละ อาบน้ำกินขนมปังรองท้องเสร็จก็ออกจากบ้าน
เป็นเพราะฝนเมื่อวานแท้ๆ อากาศมันเลยกลับมาเย็นเลย สุดจะเซ็ง รอขึ้นรถไฟแปบนึง หลังจากนั้นนั่งรถไปถึงมินามิคุริฮาชิ ไม่รู้นึกอะไรขึ้นมาเลยคิดว่าโทรไปรายงานตัวกับทานิเซนเซหน่อยดีกว่าว่าถึงแล้ว เลยไปหยอดตู้เก่าๆ แถวๆ นั้น (ตอนแรกนึกว่าเจ๊งไม่ใช้กันซะแล้ว) .... ปรากฏว่าทานิเซนเซตกใจมากว่าทำไมไปเร็วขนาดนั้น!! เราก็ตกใจบอกว่าอ้าว มาม่าซังบอกเรามาว่าเซนเซโทรมาอย่างนี้นี่นา คุยกันยังไม่ทันได้อะไรเหรียญก็หมดแล้ว (เร็วพอๆ กับเอาตู้สาธารณะบ้านเราโทรเข้ามือถือเลยอ่ะ T^T)
ก็คิดอยู่ว่าเอาไงดีน้า จะนั่งคอยก็หนาว อีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด ตอนแรกเลยว่าจะนั่งรถไฟเล่น กลับไปยังสถานีเซ็นเก็งได (ที่เคยนั่งรถผิดเลยไปนั่นแหละค่ะ) แล้วค่อยนั่งย้อนกลับมาดีมั้ย แต่ไปๆ มาๆ ก็ลงคาซึคาเบะแล้วโทรหาทานิเซนเซอีกทีว่าจะเอายังไง สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะไปหาทุกคนที่โอมิยะดีกว่าเพราะไม่รู้จะคอยเฉยๆ ทำไม -w-
หลังจากนั้นก็นั่งรถไฟย้อนกลับไปพร้อมกับทุกคนค่ะ โอฮานามิครั้งนี้มีลูกทัวร์ทั้งหมดประมาณ 20 คน นอกจากทานิเซนเซและมิยูกิซังแม่ของเซนเซแล้ว เด็กไทยก็ปาไปเกือบสิบคน นอกนั้นมีฟิลิปปินส์ จีน มาเลเซีย อย่างละนิดละหน่อย ส่วนใหญ่เป็นคลาสชั้นต้นทั้งนั้น (คลาสเตรียมชั้นสูงของเราไม่มีใครมาสักคน คงเป็นเพราะว่าส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ มีแฟนเป็นคนญี่ปุ่นและอยู่มาหลายปีจนชินชากับซากุระไปซะแล้วละมั้ง)
พอถึงมินามิคุริฮาชิก็เดินกันไป ใช้เวลานานมากกกกกกกกกกกก กว่าจะถึง พอไปถึงแล้วคนเพียบเลย มีทุ่งดอกเบญจมาศเหลืองอร่ามอยู่ข้างๆ คู่กับทิวซากุระด้วย สวยดีเหมือนกัน (แต่ยังไงก็สู้อันดับหนึ่งอย่างอุเอโนะไม่ได้) หลังจากนั้นก็ได้เวลากินข้าวกลางวันที่รอคอยซักที สำหรับเด็กโฮมสเตย์อย่างพวกเราห้าคนส่วนใหญ่ก็มาจากเซเว่นทั้งนั้น (พวกโอเบนโตะ ข้าวปั้นอะไรพวกนี้) ส่วนนักเรียนคนอื่นที่อยู่หอหรือบ้านตัวเองมีห้องครัวเป็นส่วนตัวก็ทำมาแบ่งคนอื่นกินบ้างอะไรบ้าง
ระหว่างกินนั่นข้าพเจ้าก็โซ้ยเบียร์ที่ทานิเซนเซเอามาไปหน่อย ประมาณเกือบครึ่งกระป๋อง (ได้ยินมาว่าเบียร์ถ้าทานนานๆ ครั้งหรือแต่พอดีจะดีต่อสุขภาพ) เสร็จแล้วนึกขึ้นได้ว่าวันรุ่งขึ้นมีเรียนแล้วตัวเองก็เพิ่งจะกินเป็นครั้งที่สอง (ครั้งแรกกินที่อเมริกาเมื่อสองปีที่แล้วตอนไปเวิร์ก) ก็เลยเลิกกินดีกว่าเดี๋ยวจะเอาแต่ง่วง ยกที่เหลือให้เมย์ไป ขานั้นจัดเต็มทั้งเบียร์กระป๋องนึง (บวกอีกครึ่งของเรา) ไวน์แดงอีกหนึ่งแก้วเล็ก ผลลัพธ์คือ ได้คนเมากับคนเมาบ้างมาสองคน พอเริ่มได้ที่ก็ชักจะลัลล้าออกไปเดินเล่น ยิงมุกเสี่ยวบ้างอะไรบ้าง ถ่ายรูปบ้าง หัวเราะกันก๊ากๆ อยู่สองคน กลางทางเจอมิวเลยเดินเฮฮาไปด้วยกัน (มิวเฮฮาเพราะขำอีกสองคนที่มันบ้าเพราะแอลกอฮอลล์เนี่ยแหละ)
พอเวลาประมาณ 14.50 น. ก็ได้เวลากลับบ้าน ทานิเซนเซพาทุกคนไปขึ้นรถเมล์ รถเมล์ที่นี่แตะการ์ด SUICA หรือ PASMO ได้ด้วย 170 เยน ตลอดสาย O_o" (ได้ข่าวว่าบ้านตรูมันแค่เจ็ดบาทเองนะ) ก็นั่งไปอีกสักพักก็ถึงสถานีซัตเตะ นั่งรถไฟกลับไปจนถึงสถานีคาซึคาเบะแล้วก็แยกย้ายกันไป ส่วนเราสอนญี่ปุ่นให้มิวต่ออีกหน่อยเพราะพรุ่งนี้มิวมีสอบ ตอนแรกก็หาที่สิงอยู่นานจนกระทั่งวนกลับมาที่หน้าสถานีคาซึคาเบะเนี่ยแหละ ก็นั่งติวจนถึงประมาณหกโมงจนกระทั่งหนาวก็แยกย้ายกลับบ้าน เย็นนี้มาม่าซังจัดเต็มอีกแล้ว มีทั้งบิบิมบับ ผักนึ่ง มิโซะ กล้วยวิปครีม กินเสร็จนี่แทบจะพุ่งจริงๆ แล้วนะเนี่ย อุ >X<''
วันเสาร์ที่ 9 พยากรณ์อากาศว่าฝนตก เลยไม่ได้วางแผนว่าจะไปไหน แล้วมันก็ตกจริงๆ ได้แต่นั่งอยู่บ้านทบทวนภาษาญี่ปุ่นไปพลางๆ (และสัปหงกเป็นส่วนใหญ่) ช่วงบ่ายแก่ๆ นึกอยากกินข้าวปั้นขึ้นมายังไงไม่รู้เลยออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามทางรถไฟแถวบ้าน ได้ข้าวปั้นไส้ปลาแซลมอนมายองเนสมาหนึ่งก้อน 105 เยน (ราคาแพงกว่าโออิชิหน่อย แต่เกรดดีกว่าเยอะเลย) ตอนกลางคืนนั่งอ่านหนังสือ (พยายามอีกรอบ) อยู่ในห้อง มาม่าซังมาบอกว่าทานิเซนเซโทรมาเรื่องไปโอฮานามิ บอกว่าสถานีปลายทางให้เปลี่ยนจากสถานีซัตเตะเป็นมินามิคุริฮาชิแทน และให้ขึ้นรถไฟจากสถานีข้างบ้านเวลา 8.09 น. ตอนแรกไอ้เราก็งงว่าทำไมเร็วจัง (เวลานัดเดิมที่สถานีซัตเตะคือ 10.30 น.) แต่ก็เลยคิด(เอาเองอีกแล้ว)ว่าสงสัยกำหนดการคงมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยไม่ได้ว่าอะไรอีก -w-
วันอาทิตย์ที่ 10 ตั้งนาฬิกาปลุกไว้หกโมงเช้าแต่มันดันตื่นเองซะตีห้าก่อนนาฬิกาปลุกอีกแล้ว (อะไรวะ) ก็เลยนอนอู้ต่ออีกหน่อย ไม่ทันไรก็มีอาฟเตอร์ช็อกมาคอยปลุกให้ตื่นอีก เลยไม่นอนไม่เนินมันละ อาบน้ำกินขนมปังรองท้องเสร็จก็ออกจากบ้าน
เป็นเพราะฝนเมื่อวานแท้ๆ อากาศมันเลยกลับมาเย็นเลย สุดจะเซ็ง รอขึ้นรถไฟแปบนึง หลังจากนั้นนั่งรถไปถึงมินามิคุริฮาชิ ไม่รู้นึกอะไรขึ้นมาเลยคิดว่าโทรไปรายงานตัวกับทานิเซนเซหน่อยดีกว่าว่าถึงแล้ว เลยไปหยอดตู้เก่าๆ แถวๆ นั้น (ตอนแรกนึกว่าเจ๊งไม่ใช้กันซะแล้ว) .... ปรากฏว่าทานิเซนเซตกใจมากว่าทำไมไปเร็วขนาดนั้น!! เราก็ตกใจบอกว่าอ้าว มาม่าซังบอกเรามาว่าเซนเซโทรมาอย่างนี้นี่นา คุยกันยังไม่ทันได้อะไรเหรียญก็หมดแล้ว (เร็วพอๆ กับเอาตู้สาธารณะบ้านเราโทรเข้ามือถือเลยอ่ะ T^T)
ก็คิดอยู่ว่าเอาไงดีน้า จะนั่งคอยก็หนาว อีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด ตอนแรกเลยว่าจะนั่งรถไฟเล่น กลับไปยังสถานีเซ็นเก็งได (ที่เคยนั่งรถผิดเลยไปนั่นแหละค่ะ) แล้วค่อยนั่งย้อนกลับมาดีมั้ย แต่ไปๆ มาๆ ก็ลงคาซึคาเบะแล้วโทรหาทานิเซนเซอีกทีว่าจะเอายังไง สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะไปหาทุกคนที่โอมิยะดีกว่าเพราะไม่รู้จะคอยเฉยๆ ทำไม -w-
หลังจากนั้นก็นั่งรถไฟย้อนกลับไปพร้อมกับทุกคนค่ะ โอฮานามิครั้งนี้มีลูกทัวร์ทั้งหมดประมาณ 20 คน นอกจากทานิเซนเซและมิยูกิซังแม่ของเซนเซแล้ว เด็กไทยก็ปาไปเกือบสิบคน นอกนั้นมีฟิลิปปินส์ จีน มาเลเซีย อย่างละนิดละหน่อย ส่วนใหญ่เป็นคลาสชั้นต้นทั้งนั้น (คลาสเตรียมชั้นสูงของเราไม่มีใครมาสักคน คงเป็นเพราะว่าส่วนใหญ่เป็นผู้ใหญ่ มีแฟนเป็นคนญี่ปุ่นและอยู่มาหลายปีจนชินชากับซากุระไปซะแล้วละมั้ง)
พอถึงมินามิคุริฮาชิก็เดินกันไป ใช้เวลานานมากกกกกกกกกกกก กว่าจะถึง พอไปถึงแล้วคนเพียบเลย มีทุ่งดอกเบญจมาศเหลืองอร่ามอยู่ข้างๆ คู่กับทิวซากุระด้วย สวยดีเหมือนกัน (แต่ยังไงก็สู้อันดับหนึ่งอย่างอุเอโนะไม่ได้) หลังจากนั้นก็ได้เวลากินข้าวกลางวันที่รอคอยซักที สำหรับเด็กโฮมสเตย์อย่างพวกเราห้าคนส่วนใหญ่ก็มาจากเซเว่นทั้งนั้น (พวกโอเบนโตะ ข้าวปั้นอะไรพวกนี้) ส่วนนักเรียนคนอื่นที่อยู่หอหรือบ้านตัวเองมีห้องครัวเป็นส่วนตัวก็ทำมาแบ่งคนอื่นกินบ้างอะไรบ้าง
ระหว่างกินนั่นข้าพเจ้าก็โซ้ยเบียร์ที่ทานิเซนเซเอามาไปหน่อย ประมาณเกือบครึ่งกระป๋อง (ได้ยินมาว่าเบียร์ถ้าทานนานๆ ครั้งหรือแต่พอดีจะดีต่อสุขภาพ) เสร็จแล้วนึกขึ้นได้ว่าวันรุ่งขึ้นมีเรียนแล้วตัวเองก็เพิ่งจะกินเป็นครั้งที่สอง (ครั้งแรกกินที่อเมริกาเมื่อสองปีที่แล้วตอนไปเวิร์ก) ก็เลยเลิกกินดีกว่าเดี๋ยวจะเอาแต่ง่วง ยกที่เหลือให้เมย์ไป ขานั้นจัดเต็มทั้งเบียร์กระป๋องนึง (บวกอีกครึ่งของเรา) ไวน์แดงอีกหนึ่งแก้วเล็ก ผลลัพธ์คือ ได้คนเมากับคนเมาบ้างมาสองคน พอเริ่มได้ที่ก็ชักจะลัลล้าออกไปเดินเล่น ยิงมุกเสี่ยวบ้างอะไรบ้าง ถ่ายรูปบ้าง หัวเราะกันก๊ากๆ อยู่สองคน กลางทางเจอมิวเลยเดินเฮฮาไปด้วยกัน (มิวเฮฮาเพราะขำอีกสองคนที่มันบ้าเพราะแอลกอฮอลล์เนี่ยแหละ)
พอเวลาประมาณ 14.50 น. ก็ได้เวลากลับบ้าน ทานิเซนเซพาทุกคนไปขึ้นรถเมล์ รถเมล์ที่นี่แตะการ์ด SUICA หรือ PASMO ได้ด้วย 170 เยน ตลอดสาย O_o" (ได้ข่าวว่าบ้านตรูมันแค่เจ็ดบาทเองนะ) ก็นั่งไปอีกสักพักก็ถึงสถานีซัตเตะ นั่งรถไฟกลับไปจนถึงสถานีคาซึคาเบะแล้วก็แยกย้ายกันไป ส่วนเราสอนญี่ปุ่นให้มิวต่ออีกหน่อยเพราะพรุ่งนี้มิวมีสอบ ตอนแรกก็หาที่สิงอยู่นานจนกระทั่งวนกลับมาที่หน้าสถานีคาซึคาเบะเนี่ยแหละ ก็นั่งติวจนถึงประมาณหกโมงจนกระทั่งหนาวก็แยกย้ายกลับบ้าน เย็นนี้มาม่าซังจัดเต็มอีกแล้ว มีทั้งบิบิมบับ ผักนึ่ง มิโซะ กล้วยวิปครีม กินเสร็จนี่แทบจะพุ่งจริงๆ แล้วนะเนี่ย อุ >X<''